föstudagur, ágúst 29, 2003

Það getur hjálpað gífurlega að skrifa niður það sem ergir mann.
Ég er í hálfgerðu áfalli, ég verð að horfast í augu við sannleikann um mig. Én ég má samt ekki taka gagnrýnina sem ég hef fengið undanfarið svo alvarlega að ég kikni. En það er verulega óþæginlegt að horfast í augu við eigin galla.
Mér líður illa tilfinningalega séð núna, fyrst fékk ég tiltal í í reglulegu vinnuni. Aðvörun sem getur endað í uppsögn ef mér tekst ekki að bæta það sem að er á næstu 6 vikum. Úff það var alveg nógu slæmt svo ekki bætist við upplýsingar og kvartanir kúnna úr aukavinnunni í sumar.
Ég er með magann í hnút og veit ekki hvað ég geri.
-Fyrst og fremst verð ég að takast á við mætinguna hjá mér, þetta er mér mjög neyðarlegt og kemur mér alltaf í meiri og meiri vandræði.
- Það er ekki eðlilegt hversu morgunsvæf ég er, þessi galli minn er rótin að ýmsu öðru.
- Satt best að segja hef ég hef verið löt við að framkvæma ýmislegt sem mér finnst leiðinlegt, sem veldur því að ég er kannski soldið óundirbúin að ýmsum sviðum. Þetta þarf ekki að vera svona.
-Ég þarf ekki að vera best skipulagðasta manneskja í heimi en ég get bætt úr ýmsu.

Hvernig sem því líður, líður mér mun betur núna, þegar ég er búin að skrifa svolítið um þetta, ég þarf svo kannski að ræða þetta aðeins við einhvern góðann vin og þá líður mér mjög vel aftur.

Ég vil ekki draga úr réttlæti gagnrýninnar sem ég hef orðið fyrir, mest allt hefur við rök að styðjast en eins og svo oft er þá eru kannski einhverjir punktar sem manni finnast vera sérlega ósanngjarnir. Kannski vegna þess að það er ekki rétt eða vegna þess að aðrir hegða sér eins og fá ekki tiltal vegna þessa.

Sem sagt sorg og reiði til skiptis. En einnig hálfgerð uppgjöf einnig.

Engin ummæli: