Ég er stundum að hugsa um það hvort eitthvað sé að mér, sem ég er ekki búin að gera mér grein fyrir ennþá. Ég skil stundum ekki hversu mikill loner ég er í raun orðin. Ég er bara ósköp fegin því að vera bara ein méð sjálfri mér oftast nær, en ég er ekki viss um að það sé heilbrigt. Sérstaklega þegar maður er félagslyndur að upplagi. Það þarf að draga mig út og ég geri ekkert að eigin frumkvæði til að lífga upp á félagslíf mitt. Ég veit ekki hvort þetta er bara hluti af þunglyndinu sem hefur reyndar ekki verið að bögga mig undanfarið, enda er ég góð stelpa og tek inn lyfin mín. Hugsanlega er þetta bara hluti af stærra máli sem er ekki leyst með því einu að taka inn lyf.
En það er auðveldast og er þar með besta lausnin að mati flestra þunglyndissjúklinga sem eiga í öllum tilfellum erfitt með að takast á við hlutina og vilja einföldu lausnina. En jæja ég nenni ekki að fást um það núna. fuck
Engin ummæli:
Skrifa ummæli