sunnudagur, september 29, 2002

Það er aldeilis djammið á mér um þessa helgi. Ég er ekki lengur vön þessu. Ég fór út bæði föstudags og laugardagskvöld. Ég fór með mágkonu minni á tónleika sem haldnir voru á Broadway á föstudagskvöldið. Ef henni hefðu ekki boðist boðsmiðar hefðum við aldrei farið. Þetta var ekki okkar smekkur, þessi svokallaði Frank Sinatra íslands er heldur óskemmtilegur samkvæmt okkar skoðun. En fyrst okkur var boðið og svo voru þarna einhverjar konur sem hún vildi gjarnan hitta aftur. Það vara bara nokkuð skemmtilegt að sitja og fá sér nokkra öllara og kjafta. Við sýndum skemmtiatriðunum lítinn áhuga. Að lokum held ég að ég hafi fengið mér einum bjór of mikið. Í gær hringði svo í mig stelpa sem ég þekki úr leiðsöguskólanum og spurði hvort ég væri ekki til í að koma á opnunarkvöld á nýjum bar. Ég hafði ekkert annað að gera svo ég skellti mér. Það var verið að opna stað sem heitir Barinn í húsakynnum Vegas. Fólkið sem rekur þennann stað var með Rósenberg á sínum tíma. Ég fór aldrei þangað og var ekkert kunnug þeirri stemmningu. Þarna var samankomið merkileg blanda fólks, rokkarar, mótórhjólatöffarar úr einhverjum mótorhjólasamtökum og jakkafatagæjar inn á milli. Fyrst var eingöngu spilað heavy metal og álíka tónlist. Svo gerðist það aðeins poppaðra þegar hljómsveitin Ber byrjaði að spila. Ég náði aldrei álkóhól levelinu sem stelpurnar voru á sem ég var með svo ég fór snemma heim og gerði enga skandala.
Ég er að spara þá fyrir næstu helgi he he. Nei ég verð mér ekki til skammar á reunioninu. Það verður bara gaman. So nú er það ákveðið og hana nú.

Engin ummæli: